Mark-Nienke.nl

Nieuws

Terug naar "Nieuws"

Samen met onze trouwe supporters, de bondscoach en nog een ander danspaar (Cock en Paulien) met support zijn we afgelopen weekend afgereisd naar Minsk, Wit- Rusland.

Dat was dit jaar de locatie voor het Wereldkampioenschap rolstoeldansen. In 2003 hadden we al deelgenomen aan het Europees kampioenschap in Minsk, en nu dus voor het eerst in een WK in Wit-Rusland.

Het was nog even spannend of de Visa op tijd klaar zouden zijn, maar dat was gelukkig het geval en dus was alles klaar voor vertrek. In alle vroegte vrijdagmorgen verzamelden we ons op Schiphol. Onze reis bestond uit meerder delen...

Eerst een vlucht naar Frankfurt en vanuit daar door naar Minsk. De reis verliep voorspoedig en de sfeer was super! Tijdens het busritje van de luchthaven naar het hotel kregen we uitleg bij de verschillende bouwwerken die we passeerden. Dit was wel even anders dan de laatste keer dat we hier waren!! Toen werd ons geadviseerd niet alleen naar buiten te gaan.. en dit maal werden we rondgeleid als toeristen!

Bij aankomst in het hotel hebben we, nadat we de spullen naar de kamers gebracht hadden, gezellig met het Nederlandse team wat gedronken in de hotelbar. ’s Avonds was er een diner, en aansluitend zijn we naar bed gegaan. Er stond de volgende dag immers een WK op het programma.

Zaterdag:

In het hotel hebben we alles klaargemaakt en ingepakt voor de wedstrijd; make-up en wimpers erop, pakken en jurken mee, dansrolstoel klaargemaakt... wij zijn er klaar voor! Rond 13.00u stonden de bussen klaar om ons naar de sporthal toe te brengen. Bij binnenkomst van de sporthal merkte je het al: dit is geen gewone wedstrijd..

Dit is een WK!

Grote tribunes voor bezoekers en prachtige kleedkamers voor de dansers. Pas om 16.00u zou de opening plaatsvinden, maar ik kon niet wachten om mijn jurk aan te trekken! We hadden ruim de tijd om in te dansen en de vloer te voelen.

Na de openingsceremonie begon dan eindelijk het WK. Voor ons stond de Standaard op het programma. De eerste ronde bestond uit maar liefst 4 series! We gingen heerlijk... een hele goede eerste ronde... tot quick step....

Er was water op de dansvloer gegooid om de schoenen wat stroever te maken. Normaal gesproken gebeurt dit redelijk langs de kant van de dansvloer, deze keer helaas niet... Mark wil in quickstep een “slide” maken en blijft met zijn schoen steken in het water dat op de vloer ligt... Een korte bondige “Nee”op de vraag of het ging, gaf mij al aan dat er iets fout was.

Direct met een bus coldspray aan de slag om de enkel te koelen nadat we van de vloer af kwamen. Kort daarna kregen we te horen dat we helaas niet bij de paren zaten die direct doorgeplaatst waren naar de halve finale, dus gingen we de vloer op voor de herkansing. Mark had veel pijn, maar met de verkoeling van de cold spray en alle adrenaline in z’n lijf hebben we de herkansing gedanst. Geen slecht ronde, maar de eerste ronde was duidelijk beter. Maar het was goed genoeg! We hebben een plekje in de halve finale weten te bemachtigen!

Tijdens deze halve finale hebben we het onderste uit de kan moeten halen en dat valt niet mee met zo’n pijn. Maar deze halve finale was er 1 om trots op te zijn. Toen na de halve finale duidelijk werd dat er voor ons helaas geen finale inzat (11e plaats), hebben we dan ook meteen besloten een expert te laten kijken naar de geblesseerde voet.

1 expert?? er stonden meteen 5 man EHBO met vragen voor Mark klaar. Na wat overleg werd er besloten naar het ziekenhuis te gaan voor een röntgen foto. Omkleden dan maar en een tolk regelen, wat geen overbodige luxe was bleek later in het ziekenhuis.

Mark, Ilse en een tolk op weg naar het ziekenhuis in een ambulance... nou ja, ambulance... het was een soort van oud busje met zwaailicht en sirene. En ja, de toeters en bellen en lichten gingen aan!! (Ons was even ontgaan wat er zo levensbedreigend is aan een pijnlijke enkel?)

Bij aankomst in het ziekenhuis waren er 4 artsen en 4 verpleegkundigen aanwezig, en geen van alle sprak Engels. Lang leve de tolk! Na het maken van de foto (ze nemen het daar ook niet zo nauw met de veiligheid rondom röntgen foto’s) bleek dat er gelukkig niks gebroken was.

Wel vertelde de arts dat het verstandig was om rustig aan te doen... hij zou wel even een gips spalk aanleggen voor de komende 10 dagen. Dat laatste heeft Mark gelukkig kunnen voorkomen; hij had wel weer genoeg gezien van een Wit-Russisch ziekenhuis! Dus uiteindelijk met alleen een drukverband om de enkel weer teruggebracht naar het hotel. Maar de pijn werd er niet minder op... inmiddels kan hij de voet niet meer belasten en ziet het er naar uit dat het WK 2008 voor ons hier eindigt.

Zondag:

Zondag morgen aan het ontbijt weet Mark nog niet goed wat we die dag gaan doen. Wel dansen of niet dansen?? Eigenlijk is het wel duidelijk dat zijn lichaam aangeeft dat het niet gaat (hij kan de voet nog niet goed belasten) maar een WK schuif je niet zomaar aan de kant. Dus zijn we met de voorbereidingen voor die dag begonnen; spullen inpakken en opmaken. Mark probeert voorzichtig z'n voet te belasten met hulp van de krukken van Paulien (het heeft zo zo’n voordelen zo’n groepje gehandicapten)

In de loop van de ochtend heeft de fysiotherapeut van Polen nog geprobeerd om de enkel te verstevigen door middel van tape, maar het mocht niet baten...

In de sporthal, vlak voor aanvang van de wedstrijd hebben we helaas moeten beslissen om het rugnummer terug te geven aan de bondcoach met de mededeling dat we niet zouden starten. Een triest moment, maar duidelijk de juiste keuze... Waarschijnlijk dat Mark zijn enkel alleen maar verder zou beschadigen en dansen ging echt niet. Maar we hebben ons omgekleed en natuurlijk de rest van het kampioenschap vanaf de kant bekeken.

Ook in de Latin 4 series in de eerste ronde en veel kwaliteit op de vloer. We hadden hier graag tussen gestaan om onszelf te meten met de rest van de wereldtop.

En er was natuurlijk nog een ander Nederlands paar dat deelnam aan dit kampioenschap. Cock en Paulien wisten de finale te bereiken in de “duo standaard 2” en daarin de 5e plaats te bemachtigen! En dat hebben we natuurlijk ’s avonds in hotel flink gevierd met z’n allen!

Al met al is toch een vreemd kampioenschap om op terug te kijken... Je gaat naar Minsk om te dansen, en dat is helaas maar gedeeltelijk gelukt. Maar we zijn erg trots op wat we de eerste dag gepresteerd hebben, bij de beste 11 van de wereld horen is niet slecht!

Terug naar "Nieuws"