Mark-Nienke.nl

Archief

Terug naar "Archief"

We waren nog niet van PaPaul bekomen, of ik (Nienke) werd alweer gebeld door een ander televisieprogramma. Het ging om het programma "Weekend een ander" van de KRO.

Voor wie het nog niet kent, een korte uitleg...
Twee voor elkaar onbekende mensen worden een weekend samen gevolgd in hun bezigheden. Vaak zijn dit mensen die zo op het oog enorm van elkaar verschillen of op één of andere manier "tegenpolen" van elkaar zijn. De één gaat tijdens zo'n weekend dan meelopen met het leven van de ander. Zo is er vorig seizoen bijvoorbeeld een uitzending geweest waarin een visagiste een weekend in het leven van een boerin stapte. Tijdens het weekend worden eventuele vooroordelen over elkaar uitvoerig besproken.

Voor deze uitzending was de redactie op zoek naar een jonge, sportieve valide vrouw en die vonden ze in de persoon van de 18-jarige danseres Rasa. Tevens waren ze op zoek naar een jonge, sportieve mindervalide vrouw. (Dat moest ik dus worden ;-p)
Rasa's grootste angst was, net als die van vele andere dansers en danseressen, om niet meer te kunnen lopen en dansen. Ik wilde haar natuurlijk samen met Mark graag laten zien dat je voor dansen niet persé je benen nodig hebt!! Verder wilde ik graag horen wat haar verwachtingen waren bij mijn leven en ik wilde proberen eventuele vooroordelen te bespreken. In het thema "weekend een ander" (of: wie kent een ander??) zou Rasa dan ook een aantal dagen letterlijk en figuurlijk in een rolstoel doorbrengen. Allemaal heel interessant, dus ik besloot om aan het programma mee te werken.

Daarna ging het allemaal wel heel snel. Op maandag waren we bij PaPaul, op dinsdag het eerste telefoontje en de daaropvolgende donderdag, vrijdag en zaterdag waren de opnames! Een cameraploeg heeft ons drie dagen lang op de voet gevolgd. Ik kan natuurlijk nog niet alles verklappen, maar een beetje een idee geven hoe die drie opnamedagen eruit hebben gezien, wil ik wel.

Donderdag 20 november
's Middags rond 15.00 uur zou de hele club bij ons aankomen, met alles erop en eraan:
camera's, geluid en natuurlijk met Rasa. Dit liep alleen anders dan gepland, want ze hadden een afslag gemist en stonden uiteindelijk een uur later op de stoep. Dat mocht de pret niet drukken. Tijdens de eerste kennismaking met Rasa bleek al direct dat het tussen ons wel klikte. 's Avonds zijn we heerlijk uit eten geweest en hebben we de bowlingbaan onveilig gemaakt. Alles natuurlijk onder het wakend oog van de camera.

Vrijdag 21 november
Een drukke dag voor de boeg! Omdat we zaterdag een danswedstrijd in Groningen hadden, gingen we nog even wat laatste boodschappen doen, zoals elastiekjes en nepnagels enzo aanschaffen. Rasa ging mee... in de rolstoel die Invacare voor haar geregeld had! De eerste echte beproeving voor Rasa hoe het leven er vanuit een rolstoel uitziet.
Daarna zijn we naar Nancy's dance fashion gegaan om een ballroomjurk op te halen voor de wedstrijd. Rasa mocht van Nancy een jurk passen en die kans greep ze met beide handen aan. Ze gaf ook nog even een mini demo in de winkel. Tenslotte moesten we ons klaar gaan maken voor vertrek richting Groningen.
De wedstrijd zou zaterdag namelijk om 10.00 uur beginnen en met de reistijd in ons achterhoofd, hadden we besloten om in een hotel in de buurt van Groningen te overnachten. Dus de hele ploeg reisde met ons mee.

Zaterdag 22 november
Dat het leven van een rolstoeldanspaar niet over rozen gaat, realiseerde Rasa zich op deze morgen toen haar wekker om 6.30 uur afging. Ze had ons gewaarschuwd dat ze nogal eens last kon hebben van een ochtendhumeur, maar we hebben daar gelukkig niks van gemerkt. Rasa heeft meegekeken bij het make-uppen en het doen van mijn haren. Na het ontbijt zijn we naar de sporthal in Groningen gegaan.
Aan het begin van de wedstrijd bleek meteen dat we er een nieuwe supporter aan Rasa bij hadden. Jeetje, wat die kan die meid schreeuwen!! En weer mocht Rasa plaatsnemen in een rolstoel, maar nu in mijn dansrolstoel! Samen met Mark heeft ze geprobeerd te rolstoeldansen. En dat viel niet mee, maar wij vonden dat ze het erg goed deed. Dan zie je dat ze gewend is aan het principe dansen, maar dat de rolstoelbeheersing nog wel wat training kon gebruiken ;-). Na de prijsuitreiking hebben we gegevens uitgewisseld, want we willen absoluut contact houden!!

Al met al was dit een ervaring die ik (en wij allemaal) niet hadden willen missen. Het was vermoeiend, maar wel heel leuk!! We willen dan ook meteen van de gelegenheid gebruik maken om iedereen die aan deze dagen heeft meegewerkt te bedanken.

Terug naar "Archief"