Mark-Nienke.nl

Archief

Terug naar "Archief"

Van 17 tot 22 november maakten we een ‘uitstapje’ naar Tokio om daar voor Nederland deel te mogen nemen aan het WK Rolstoeldansen. Nu we weer thuis zijn en alle ervaringen wat verwerkt hebben, is hier ons verslag over de reis en de wedstrijd.

We vertrekken met het Nederlandse team en de supporters op woensdagochtend 17 november vanaf Schiphol. We worden daar door onze familie erg verrast. We wisten dat Ilse mee zou gaan om ons te helpen en natuurlijk aan te moedigen in Tokio, maar dat er nog vier (!) supporters meegaan, dat wisten we niet. Zelfs Harm-Jan reist met ons mee om ons te coachen. Geweldig! We maken eerst een tussenstop op Kopenhagen om vanaf daar door te vliegen naar Japan. Negen uur later landen we verkreukeld op Narita Airport. We zijn natuurlijk dwars door de tijd gevlogen en in Tokio is het 8 uur later dan in Nederland. Veel slaap hebben we in het vliegtuig niet gehad en dus zijn we blij dat de bus al klaar staat die ons naar ons onderkomen zal vervoeren.

Na twee uur met de bus door Tokio gereden te zijn (wat een stad, echt elke vierkante centimeter lijkt volgebouwd te zijn), komen we donderdag rond half 3 plaatselijke tijd aan op het Nationaal Olympisch Memorial Youth Center. Daar willen we eigenlijk direct naar onze kamers om een lekkere douche te kunnen nemen en wat uit te rusten, maar dat gaat niet door. De accommodatie is wat minder geregeld als dat we vooraf verwachtten. We behoren te gaan slapen op slaapzalen met vieren tegelijk, zonder douche of toilet, zelfs zonder licht op sommige zalen. We moeten buitenom naar een ander gebouw om te douchen of naar de toilet te gaan en dat is, zeker voor de gehandicapte sporters, wat teveel van het goede. Zeven uur (!!!) lang wordt er vergaderd en gekibbeld en dan zijn er om half 10 in de avond eindelijk 11 eenpersoonskamers beschikbaar, voor iedereen een eigen kamer. Kamers mét douche en toilet, met heerlijke bedden, radio en tv. De organisatie heeft zich niet erg goed voorbereid op onze komst en we staan inmiddels 32 uur op onze voeten. We krijgen na veel aandringen toch nog wat te eten en uiteindelijk kruipen we allemaal dodelijk vermoeid in ons bed. Al met al geen goed begin van zo’n belangrijk sportweekend.

Vrijdagochtend nemen we een kijkje op het terrein waar we verblijven. De geesten van Anton Geesink en Erica Terpstra dwalen hier nog rond: in 1964 was hier het Olympisch Dorp gevestigd voor de Olympische Zomer Spelen. Nederland veroverde toen in Tokio twee keer goud. Nu, 30 jaar later, verblijven wij hier om op het Wereld Kampioenschap te mogen dansen. Er zijn dansers uit 14 landen, zoals Rusland, Oekraïne, Polen, Finland, Noorwegen, Duitsland, Mexico, Slowakije, China en Hongkong, een mooi gezelschap.

Wat ons opvalt is dat het dorp volledig is aangepast op gehandicapten. Door middel van liften en rolstoelbanen is elke gebouw op het terrein voor iedereen toegankelijk. Ook in de liften zitten extra panelen op een laag niveau, zodat een rolstoelgebruiker zelf de lift kan bedienen. Hier kunnen ze op sportpark Papendal nog wel wat van leren ;-).

We gaan alvast kijken in de zaal waar de komende twee dagen de wedstrijd gehouden zal worden. De vloer wordt gelegd en alle versieringen worden nog aangebracht, er wordt hard gewerkt. Er is niet echt tijd of ruimte om nog wat te trainen, dus samen met Harm-Jan nemen we gewoon een plaatsje in de hal van het hotel in bezit om alle dansen nog eens door te nemen en elkaar even te ‘voelen’.

Zaterdagochtend staan we al vroeg op. Nienke is al om 5 uur uít de veren om haar haren ín de veren te krijgen. Ze heeft van een bevriende kapper tips gekregen voor een leuk kapsel tijdens de standaard waar ook rode veren in verwerkt worden. Maar dat is natuurlijk een heel gepuzzel. Het lukt uitstekend (met dank aan Frenkie) en om 8 uur kunnen we dan ook aan het ontbijt. Daarna gaan we met onze spullen naar de zaal om ons op de wedstrijd voor te bereiden. De spanning is hoog, we zijn beide erg nerveus. Dat blijkt direct in de eerste ronde. We moeten altijd een beetje inkomen in de Standaard en later in de wedstrijd groeien we dan meestal. Daar krijgen we vandaag helaas geen tijd voor. Door een botsing met een ander paar schiet Nienkes been in een spasme.

We realiseren ons zeer goed dat onze manier van dansen het risico van spasmes bij Nienke met zich meebrengt, ook zonder botsingen. We hebben dit risico bij het ontwerpen van de stoel goed met elkaar en met enkele deskundigen besproken (Invacare, Rainer Küschall en de fysio van Nienke) en ook ‘buitenstaanders’ hebben ons hierop attent gemaakt. In je dansen moet je echter keuzes maken en dit risico is een weloverwogen keuze. Door de zithoek van Nienkes benen komt er meer ruimte vrij om dichter bij elkaar te dansen. Dat is in vele opzichten een voordeel. Tegelijkertijd komt er ook meer spanning op haar benen en dat is een nadeel. In de Latin geldt precies het zelfde. We kunnen dit risico ondervangen door met zoveel mogelijk zelfvertrouwen aan de start te staan. Als dat lukt, is de spanning in Nienkes benen te beperken, stijgt de onzekerheid dan stijgt vaak ook de spanning in de benen. Vandaar dat het in Latin vaker goed gaat dan in de Standaard, daar is het zelfvertrouwen blijkbaar hoger. Het is dus aan ons om dit zelfvertrouwen ook in de Standaard zo optimaal mogelijk te maken en daar werken we hard aan. Het gaat ook steeds een beetje beter en daar doe je het dan voor.

Terug naar de wedstrijd. Ondanks dat we het risico kennen, baal je natuurlijk al zoiets gebeurd tijdens je WK, dat is niet zo moeilijk te bedenken. En zeker als het door een botsing komt. Anders hadden we misschien na de eerste ronde de spanning eruit kunnen dansen en wat vrijer op de vloer kunnen staan. Maar ‘als’ bestaat niet, je moet roeien met de riemen die je hebt. De pijn is hevig bij Nienke, het spasme is er door de, overigens geweldige fysio Ilse helaas niet uit te krijgen, maar Nienke besluit toch om door te gaan met de wedstrijd. Of dat de juiste keuze is, weet je natuurlijk nooit. We hadden misschien moeten afhaken en alles op de Latin van de volgende dag moeten gooien, maar aan de andere kant stap je niet ‘zomaar’ uit een WK. Dat is een moeilijke keuze. We dansten dus door met alle mogelijke inzet en haalden zelfs nog de halve finale. Het was ons duidelijk dat dat het enige haalbare was vandaag en dat er geen finale meer in zat. We eindigden uiteindelijk op een 9de plaats. Gelukkig hielden Ed en Sandra de Nederlandse eer hoog door een mooie 2e plaats in de wacht te slepen. Proficiat!

Het zondagochtend ritueel is ongeveer hetzelfde als dat van gisteren. De veren worden ietsje anders gerangschikt in het haar en dat lukt gelukkig weer perfect. Om 9 uur precies gaan we de vloer op om onder het toeziend oog van Harm-Jan in te dansen. Het voelt lekker, we zijn scherp dus we kunnen beginnen. De eerste ronde dansen we redelijk. Het is niet geweldig, maar het is ook ‘maar’ een eerste ronde. We hebben ons redelijk aan onze taken gehouden die we van Harm-Jan hebben gekregen. Uit de 28 paren zijn we gelukkig direct doorgeplaatst naar de kwart finale. Het wachten tussen de ronden duurt lang. Dat was gisteren ook al het geval. Er verandert steeds van alles op het laatste moment. Er zijn soms minuten lang dat er niets gebeurd, geen muziek, geen dansen. En niemand weet waarom. Maar uiteindelijk komt dan toch onze kwart finale. Deze ronde is niet veel sterker dan de eerste. Het dansen gaat redelijk, maar er mist iets. We missen snelheid en vooral de ‘sprankel’ die normaal gesproken in ons dansen zit, ontbreekt. En we weten niet hoe we die terug moeten krijgen. We praten en analyseren in de hoop iets te kunnen veranderen, het liefst natuurlijk nog vóór de halve finale. De concurrentie is namelijk sterk. Om de finale te halen, moeten we echt alles wat we kunnen, laten zien anders wordt het moeilijk. Gelukkig mogen we de halve finale dansen. Het is er nog steeds niet helemaal, we dansen geforceerd, maar gelukkig gaat het wel beter. Nu maar hopen dat het genoeg is voor de finale.

Het is natuurlijk altijd een eer om op een WK de finale te mogen dansen, maar vandaag is het wel heel bijzonder. Keizer Akihito en Keizerin Michiko van Japan bezoeken vanmiddag onze wedstrijd. De finalisten mogen dus dansen voor dit keizerlijk paar. De beveiliging is echt op en top. Alles loopt weer grote vertraging op, maar uiteindelijk komen ze dan toch binnen. En waar we op hoopten, we mogen de finale dansen. Een hele opluchting. In de finale dansen we een stuk beter. Het is het beste van de dag, er zit op dat moment niet meer in. Na twee dansen mogen we ons presenteren aan de keizer en de keizerin, wauw dat we dat mee mogen maken.

Gelukkig hoeven we na deze finale niet naar de dopingcontrole (dat was zaterdag bij Ed en Sandra niet zo’n succes, wat een crime zeg). Wel is het weer ontzettend lang wachten. De keizer wil graag weten wie er gewonnen heeft, dus de eerste drie worden tussen neus en lippen even opgenoemd. We weten dus al dat we niet in de medailles zijn gevallen. Maar dan vertrekken de keizer en zijn vrouw weer en daar doen ze ongeveer anderhalf uur over. Niemand mag de zaal in of uit en het wordt langzaamaan een beetje vervelend. Om half 7 zou er een farewell-party zijn, maar om kwart over 6 staan we nog te wachten voor de prijsuitreiking. Van de organisatie horen we dat het feest maar liefst tien minuten wordt opgeschoven, wat een gebaar. Nadat we onze 6de plaats in ontvangst mogen nemen, vertrekken we vliegensvlug naar onze hotelkamer om ons te douchen en om te kleden. Als we in de zaal komen waar het afscheidsfeest gehouden wordt, is het buffet alweer op (dat waren we inmiddels gewend van het welkomstfeestje) en we hebben ook de Japanse bruiloft gemist. Met elkaar maken we er toch nog een leuk uurtje van. En om 21.00 wordt het feest rigoureus afgebroken, de zaal gaat dicht. Dan nog maar wat drinken in het restaurant op de 9de verdieping. Er zit niets anders op. Niet te laat ons bedje weer in, want om 8 uur morgenochtend komt de bus ons alweer ophalen.

De bus is gelukkig op tijd. Iedereen past erin en voor de bagage is een apart busje gekomen dat achter ons aanrijdt. Vandaag wordt er door de organisator een rondrit door Tokio georganiseerd, maar dat is voor ons helaas niet weggelegd. Ons vliegtuig vertrekt vandaag alweer. Een reis van 11 uur hebben we voor de boeg, we hebben wind tegen. Dan nog wat vertraging op Kopenhagen, maar uiteindelijk landen we maandagavond om 8 uur op Schiphol. Er staat een welkomstcomité te wachten met bloemen en felicitaties en dat is na zo’n lange trip erg aangenaam. In vijf dagen tijd zijn we op een neer gevlogen naar Japan, de tijd staat inmiddels helemaal op zijn kop. Het was weer een geweldige ervaring en moe rijden we terug naar Oss.

We willen hierbij natuurlijk iedereen weer bedanken die deze mooie reis ondersteund en mogelijk gemaakt heeft: de NebasNsg, het begeleidingsteam Gerrie en Ilse, onze sponsors en supporters en natuurlijk onze trainers Harm-Jan en Wendy. Allemaal ontzettend bedankt.

Terug naar "Archief"